İnsan başkalarını değerlendirmekte çoğu zaman cömert, kendisini değerlendirmekte ise oldukça tutumludur. Başkasının hatasını kolayca görür, kendi hatasına gelince türlü mazeretler üretir. Başkasından özür bekler ama kendisi özür dilemekte zorlanır. Adalet ister fakat kendi çıkarı söz konusu olduğunda aynı adaleti uygulamakta tereddüt edebilir.

Oysa insanın olgunlaşması, başkalarının kusurlarını bulmasıyla değil, kendi kusurlarını görebilmesiyle başlar. Çünkü insan kendisini tanımadan değiştiremez; değiştirmeye niyet etmediği yanlışlardan da kolayca kurtulamaz.

Kendine ayna tutmak, başkasını suçlamadan önce kendi vicdanına bakabilmektir.

Kur'an-ı Kerim'de şöyle buyurulur: "Ey iman edenler! Allah'tan korkun ve herkes yarın için ne hazırladığına baksın." (Haşr, 59/18)

Bu ilahi uyarı, insanı kendi hayatını gözden geçirmeye çağırır. Nerede hata yaptığını, kimin hakkına girdiğini, hangi davranışıyla bir gönlü incittiğini ve hangi imkânı gerektiği gibi değerlendiremediğini düşünmek, insanın kendisine karşı sorumluluğudur. Muhasebe, yalnızca geçmişte yapılan yanlışları hatırlamak değil, gelecekte aynı yanlışlara düşmemek için tedbir almaktır.

Hazreti Ali'nin........

© Yeni Mesaj