Okullarda ders zili çaldı.

Çocuklar büyük bir heyecanla okullarına döndü.

Öğretmenler yeni dönemde öğrencileriyle buluştu.

Peki gerçekten hazır mıydık?

Çünkü eğitim yılının ilk günlerinde öğretmen sendikalarının açıklamalarına, okullardan gelen bilgilere ve ana muhalefetin ortaya koyduğu tabloya baktığımızda, karşımıza “hazır bir eğitim sistemi” değil, eksiklikleri son dakikada tamamlanmaya çalışılan bir sistem(sizlik) çıkıyor.

CTP Eğitim Komitesi'nin ortaya koyduğu tablo oldukça ağır.

İlkokulların yüzde 30'unda, ortaokul ve liselerin ise yüzde 70'inde inşaat çalışmalarının sürdüğü belirtiliyor.

Bir eğitim yılı başlarken öğrencinin güvenli bir okul binasına, öğretmenin sağlıklı bir çalışma ortamına, velinin ise çocuğunu gönül rahatlığıyla emanet edebileceği bir okula ihtiyacı vardır.

İnşaat alanı ile okul alanının iç içe geçtiği bir ortamda ise “hazırız” demek, sadece kendini kandırmaktır. Gerçek ortada duruyor.

Geçici çözüm olarak ortaya çıkan konteyner sınıflar artık kalıcı bir görüntünün parçasına dönüşüyor. Oysa konteyner sınıf, olağanüstü koşullarda başvurulabilecek geçici bir çözümdü. Zaten öyle de konmuştu.

Geçici olanın kalıcılaşması ise bize aslında geçici çözüm üretmediğimizi, kalıcı sorunları geçici yöntemlerle idare etmeye çalıştığımızı gösteriyor.

Öğretmen meselesi ise eğitim sisteminin en temel yaralarından biri.

KTOEÖS'ün yeni eğitim yılı öncesinde açıkladığı verilere göre ortaöğretimde 48 branşın 22'sinde toplam 91 öğretmen açığı bulunuyor. Aynı zamanda bazı branşlarda ihtiyaç fazlası öğretmen........

© Yeni Düzen