Kendime imkânlar yaratarak sık sık yurtdışına çıkmayı ve farklı şehirlere dokunmayı severim. Gideceğim şehir(ler)e önceden gitmemişsem, o şehirle iligili öncesinde mutlaka araştırmalar, uzun okumalar yaparım.

Ve sokaklarına bırakırım kendimi, insanıyla konuşurum, mahalle aralarına girerim...

Öyle tanırım şehri, kültürünü, dokusunu...

***

İnsan doğduğu şehri seçemez; sokaklarını, kokusunu, dilini hazır bulur. Ama bazen hayat, insanı doğduğu yerden alır ve bambaşka bir coğrafyada durup düşünmeye zorlar. İşte tam da o anda bazı şehirler yabancı olmaktan çıkar; insanın kalbine sessizce yerleşir.

Ne tam anlamıyla memleket olur ne de sıradan bir durak…

Kendi rızamızla seçtiğimiz, hatıralarla büyüttüğümüz bir “ikinci şehir”e dönüşür.

***

Benim de var öyle şehirlerim...Biraz uzak kalınca beni çağıran, özlem duyulan, ayak basar basmaz da içi titreten.

İstanbul ve Atina, benim ikinci şehirlerim.

“Ne buluyorsun oralarda” söylemlerine kulak tıkayarak düşüyorum yola ve gidiyorum beni çağıran o sesin peşinden.

***

Türk edebiyatının en önemli isimlerinden, yol’da olmayı seven Enis Batur, Oğlak Yayınları’ndan yayımlanan “Bekçi” kitabında ‘ikinci şehri’ yorumlamış ve şöyle yazmıştı:

“İkinci........

© Yeni Düzen