Konfor alanı tuzağı…Tükenmişlik…

İki gün arka arkaya bu iki konuyu yazdık…

Gerçekten çok ciddi sayıda mesaj aldım…

Bize bir konfor alanı yaratıldı; o konfor alanından çıkmak istemiyoruz ama aynı zamanda tükendik!Gücümüz kalmadı!

Bir okur ya da bir dost dedi ki, “öğrenilmiş çaresizlik” de var!

Evet, öğrenilmiş çaresizlik bizi anlatan bir diğer “sosyolojik” durumdur!

Size bir örnek vereyim…

Güney Kıbrıs’ta askeri atış alanlarından özellikle bir tanesinin yeri çok ciddi tartışma konusudur…

Kıbrıs’ta birden çok “Kalo Chorio” adlı köy var…

Bir tanesi mesela Lefke’deki Çamlıköy’dür! Rumlar oraya da Kalo Chorio der…

Limasol bölgesinde de bir tane var sanırım…

Ve bir tane de Larnaka’da…

Larnaka’daki Calo Chorio köyüne Türkler Vuda der…

Vuda çok önemli bir karma köydü…1974’ten önce tabii ki!

Neden önemliydi?Çünkü “karma” bir köydü!Yani Rumlar ve Türkler birlikte yaşıyordu!

Başka karma köyler de vardı elbette…Tabii ki vardı!Ama büyük çoğunluğunda, nüfusun çok büyük bölümü Rum’du!

Lefke, Omorfo da geçmişte karmaydı…Lefkoşa karmaydı…Lurucina bir dönem karmaydı…Lefke ve Luricina’da da Türkler çoğunluktu…

Vuda’da neredeyse yüze 80 – 85 Türk, yüzde 15 – 20 Rum nüfus yaşardı!

1974’ten sonra bu köydeki Türk nüfus Kuzey’e göç etti…Onların boşalttığı evlere de Güney’den göçen Rumlar yerleştirildi…

Bunun öğrenilmiş çaresizlikle ne alakası var?Geliyorum!Oraya geliyorum!Biraz sabır!

1974 sonrasında Rum Ordusu bu köyün yakınlarına bir atış alanı yaptı…

Atış alanı yıllardır kullanılıyor…

Ancak son zamanlarda bu atış alanındaki eğitimler nedeniyle ciddi yangın riskleri yaşanıyor hatta geçtiğimiz Temmuz’da büyük bir yangın çıktı!

Bölgedeki ya da Vuda’daki ahali buna tepki gösterdi!Hem de ciddi tepki!Köylü ayaklandı!Hükümete gidildi!Konu Temsilciler Meclisi’nde ele alındı ve askere ya da orduya,........

© Yeni Düzen