Kusursuz gibi görünen çok tatlı bir anıyı bozan bir ayrıntı olur ya; ben ona takılıp kalırım çoğu zaman. Tertemiz örtü üzerindeki leke gibidir bu ve hemen gözü alır. Genelde kendimi suçlardım çok güzel bir zamanı bozan küçük sakarlıklarım için, sonraları ise bunları bilinçaltımdaki bir nedenle yaptığımı düşünmeye başladım. Mükemmelin rahatsız ediciliğinden kaçmak istiyordum sanki. Belki çok taktir edilmeyi, çok sevilmeyi hak etmediğimi, abartılmaması gereken gerçek ve derinden yaralı biri olduğumu göstermek için yapıyordum bunları. Birisi beni övgüye boğduğunda ama şöyle kusurlarım da var demeye yöneliyordum hemen.

Abartılı övgü ürkütür aslında insanı. Tutkulu, takıntılı aşk gibidir bazen bu; her an kendini nefrete çevirmeye hazırdır. İdolleri devirmeye küçük bir rüzgâr yeter çoğu zaman. Çok güçlü görünürsün dışardan ama içindeki kırılgan çocuğun farkındasındır sen. Bir de insan gerçek kendi olarak sevilmek ister hep. Kırılganlıkları, zaafları, insan olan yanlarıyla.

Geçmişi yeniden anlamlandırmaya çalışırken içim paramparça oluyor. Ne kadar sahte, sevgisiz ortamlarda bulunmuşum ve sürdürmüşüm bunu diye düşünüyorum. Başkalarını da yeterince anlamaya çalışmamışım sanki, onların solipsistik tavırları karşısında kendi savunma alanıma çekilmiş, kendimi korumayı en büyük dert edinmişim. Kırıldıkça garip bir manipülasyona........

© Yeni Düzen