İki gelişme içimi burktu.Hem de çok…

Biri, 17 yaşında bir kız çocuğunun yaşamaktan vazgeçmesi…

Oysa o yaşlar, insanın en çok hayal kurduğu yıllardır. Geleceği konuştuğu, kendine bir yol çizmeye çalıştığı zamanlar…

İnsan o yaşlarda ölümü değil, hayatı düşünür çünkü.

Ama bilemiyoruz.Bir insanı o noktaya ne getirir?Bir çocuğu...Hangi yalnızlık?Hangi çaresizlik?Hangi sessiz çığlık?

Doğrusu bu ülkenin en büyük yaralarından biri, gençlerini koruyamamasıdır.

Dinleyememesi…Destek olamaması…

Bir kız çocuğu daha 17 yaşında hayattan vazgeçerken, aslında dünyanın durması gerekir.Herkesin bir anlığına susup “Neden?” sorusunu sorması gerekir.

Ama öyle olmuyor genellikle…Bir soruşturma açılıyor.İş ola…Bir dosya hazırlanıyor.Sonra hayat kaldığı yerden devam ediyor.

Bir çocuk, daha hayatın başında yaşamaktan vazgeçiyorsa, mesele yalnızca o çocuğun hikâyesi olmamalı…

Bir ülkenin........

© Yeni Düzen