Gündelik hayatımızdaki insan ilişkilerine dikkatli gözle bakıldığında birçok insanın kendi “ben”i üzerine (ego) yoğunlaştığı görülecektir. Kendi “ben”i üzerine yoğunlaşmak, kişinin kendisi ile fazlaca ilgilenmesi, kendisine fazlaca değer vermesi, bununla yetinmeyip kendisini daha üstün, daha gelişmiş, daha girişken görmesi eğilimidir. Diğer bir ifade ile kendi “ben”i üzerine yoğunlaşan birey, kendisini her ilişkinin, olayın, etkinliğin merkezi olarak görür. Ben-merkezci (Egosantrizm) olarak davranır. İlgisi olmadığı halde kendisinden örnekler vermek, kendisini gündeme getirmek, ürünlerini yüceltmek, hatalarını kabul etmemek, mazeretler geliştirmek vb. davranışlar alışkanlık halini alır. Bireyselliğin ön plana çıktığı toplumsal hayata geçiş süreci, saklı olan bu tür eğilimleri açığa çıkarmaktır.

“Ben” takıntısı olan bir baba için ailede en önemli kişi kendisidir. Eşinin ve çocuklarının fikirleri ne kadar değişik ve iyi olursa olsun kendi fikirlerinden iyi olamaz. Zaten geliştirilen yeni fikirler kendi fikirlerinin değişik bir anlatımıdır ona göre. Bu babanın kuvvetli bir ihtimalle eşi ve çocukları tarafından idare edilmesi ya da sık sık çatışmaya girmesi söz konusu olacaktır.

İş ortamında ben takıntısı olan orta kademedeki bir yönetici, ideal bir yönetici olmazsa bile ideale çok yakın olduğunu düşünür. Fikirleri dağınıktır. Astlarını dinler gibi görünürken aslında kendi fikrilerine gerekçeler........

© Yeni Birlik