Dünyanın tüm yollarını; Altaylar’ın o sert rüzgârından Tuna’nın nazlı akışına kadar, sanki kendi evinin

oda aralarındaki eşikleri geçer gibi bir aşinalıkla adımlayan o yorulmak bilmez dev; şimdi ebediyet

İlber Ortaylı; o durmak bilmeyen zihin, o kıtaları birbirine bağlayan devasa hafıza, bu kez valizsiz

ve pasaportsuz çıktı yola. Hırkasını dünyanın çivisine asarak, bir meçhule yürüdü.

​Onun lügatinde tarih; kütüphanelerin rutubetli mahzenlerine hapsedilmiş, mürekkebi solmuş bir kâğıt

O, tarihi; bizzat sokaklarında yürünüp havası solunan, Bozkır’ın yalın kılıç disipliniyle Roma’nın

hukukunu harmanlayan o muazzam Türk nizamının ta kendisi olarak gördü.

​O kendine has, biraz celalli ama her daim bir Anadolu muallimi kadar şefkat dolu edasıyla bize hep

Milliyetçilik Türklere tarih kitaplarıyla, kültürle öğretilmedi. Türkler milliyetçiliği

yaşayarak öğrendiler. Balkanlarda, Kafkaslarda... 

​Alplerin geçit vermez eteklerinde bir cihan devletinin nefesini duyarken, Balkanlar’ın mahzun ve

dumanlı dağlarında akıncı ceddimizin ayak izini sürerken ve Kudüs’ün hüzün kokan sokaklarında

Osmanlı’nın adalet mirasını bir derviş sabrıyla ararken........

© Yeni Birlik