Aramızda gençlerin sayısı oldukça az, hatta kimi yerlerde yok denecek seviyede. Serimizin önceki yazılarında bu durumun teşhisini koymaya çalıştık, dilimiz döndüğünce reçetesini ve çözüm yollarını sunmaya gayret ettik. Gençliğin fıtratını, zihni ikna süreçlerini ve nefsanî tehlikelere karşı nasıl bir duruş sergilenmesi gerektiğini ele aldık. Ancak unutmamak gerekir ki en güzel niyetler, en samimî fikirler ve en ideal teori metinleri bile tatbik edilmediği sürece kâğıt üzerinde birer temenni olarak kalmaya mahkûmdur. İçi dolu temennilerden somut icraatlara geçme vakti çoktan gelmiştir.

İlk adım, bu mevcut tabloyu samimiyetle kabul edip yapıcı bir şevkle harekete geçmektir. Ağabeyerimizin, salonlardaki bu eksikliği ve sessizliği net bir şekilde görmesi, buraya odaklanılması gerektiğine dair ortak bir kanaate varması şarttır. Yılların getirdiği alışkanlıkların konforuna kapılmadan, vaktimizi, imkânlarımızı ve enerjimizi kendi aramızdaki sohbetlerin rutinliğine değil, doğrudan gençliğin geleceğine sarf etme zamanı gelmiştir. Gerçek değer vermek; imkânı, zamanı, bütçeyi ve gayreti onların yetişmesine adamak, onları dinlemek ve istişare zemini içinde Risale-i Nur’un temel ilkelerine sadık kalarak getirdikleri teklifleri değerlendirmektir. 

Bu dönüşümün omurgasını ise liyakat ve dijitalleşme oluşturur. Hizmet ve dava şuurunu geleceğe taşımak; liyakatli ağabeylerin, yıllar içinde edindikleri tecrübe ve birikimleri liyakatli genç kardeşlerine samimiyetle aktarmasıyla mümkündür. Bediüzzaman Hazretleri ve Zübeyir Ağabey’in gözleri şevkle parlayan gençlere sorumluluk verip önlerini........

© Yeni Asya