Yolcu bilmez bir mektebin içinde ilerlediğini. Yol mektebi; ne de öğretici, eğitici ve olgunlaştırıcıdır. İnsan yolculukta bir arayıştadır. Yol boyu insan bir kendine geliş süreci yaşar. Nefes nefes bir tüketimdir yaşanan. Her yol bir yere götürür insanı. Ve her ulaşılan menzil bir taraftan bir son olurken diğer taraftan bir başlangıç olur yolcuya.

İnsan sabrı, tefekkürü, cesareti, cömertliği yolculukta yaşar. Henüz hayat bulmamış güzel duygular uzun ya da kısa yolculuklarda hayat bulur. Bazen yalnız yaşanır yolculuk bazen sessiz, bazen gözyaşlarıyla, bazen de neşe içinde alınır mesafeler.

Güzel niyetlerle atılan adımlar, ibadetleşir. Güzel duygularla geçen yol zamanları ne güzeldir. Güzel duygular taşıyan yol arkadaşları yolculuğu da güzelleştirir. Yıllarca aradığını bir yolculukta bulmak ne güzeldir. Yolculuğu anlamlandıran mavi gökyüzünde beyaz bulutlar ne güzeldir. Yolu ve yolculuğu güzel kılan, yol hatıralarıdır. Yolculukta değişir insan. Paylaşır. Anlaşır. İçinde özel sayfalar açar. Yolculuk olgunlaştırır insanı. Yol arkadaşlarıyla birlikte yaşamayı öğretir.

Beklemek vardır yolculukta, hikmetli. Sabrı öğrenir insan zorlanınca. Düşünmeyi keşfeder insan. Yalnız yürümek ritmik seslere, an be an değişen görüntülere; çiçeğe, böceğe, kelebeğe duyarlı hale getirir insanı.

Yolculuğun hikmeti bir mektep gibi insanı eğitmesindedir. Yoksa oturduğu yerde de büyürdü insan. Hayat faaliyet ve harekettir diyen Bediüzzaman, ömür içindeki bu kısa uzun yolculuğa dikkat çekmiş olmalı. Kıpırdayınca güzeldir varlık. Çiçek açınca, kuş uçumca güzeldir. Kıpırdamak hayat alameti. Ceviz ağacının........

© Yeni Asya