Hatâsıyla savâbıyla [sevabıyla değil] bu seri, hitam buluyor. 

Anlatım bozukluklarının bir sebebi de uygun kelime kullanmamaktır. “Anlatım Bozuklukları-5-6-7’de bu hususu işlemiştik.”

Bu tür sehivler tamamen lügat bilgisine dayalı olduğu için her bir yanlış kullanım, ayrıca açıklanmalıdır. 

Bu yazımızın ikinci paragrafındaki “SAVAP” gibi. Gazetemizdekiler dahil pek çok yazıda rastlamıştım “hatasıyla sevabıyla…” diye. Sevap başka, savap başka. İlki “günah”ın zıttı, diğeri “hatâ”nın.

Şöyle demiş bir yazarımız:

“Bediüzzaman Said Nursî Hazretleri, siyaset âlemindeki vazifesinden FERAGAT ederek, iman cihetinde çok zayıflatılmış ve bundan dolayı ibadetlerinde çok büyük noksanlıklara uğramış bir milletin imanını kurtarmak ve kuvvetlendirmek için bütün MESAİSİNİN iman noktasına yoğunlaştırdı.” 

“Mesaisini” yerine sehven “mesaisinin” yazılmış olmasını bir tarafa bırakalım; FERÂGAT kelimesi, vazife için kullanılabilir mi? Fakire bir hizmet tevdi edildiğinde “Ben bu vazifeden ferâgat ediyorum!” desem, ferâgat mı olur, fecâat mı?

Ferâgat, kendi rızasıyla bir haktan vazgeçmedir, fedakârlıktır. Hukukta da bu mânâda kullanılır.

Üstadımız ferâgati nasıl kullanmış, görelim: “…acz ve zaafımla iktidar ve ihtiyarımdan ferâgat ve teberri ediyorum. Ve senin havl ve kuvvetine sığınıp iltica ediyorum.” (Fihrist Risâlesi, Lem’a 29)

Üstadın ferâgati, pek çok lâhika ve müdâfaada da dile getirilmiştir: “...Üstad o derece Risâle-i Nur’un hakikati itibariyle şahsından ferâgat etmiş ve doğrudan doğruya hakikat-i Kur’âniyeye müteveccih olmuştur ki...” (Tahirî Mutlu) “...emsâline rastlanmamış bir ferâgat-i nefs ve fedakârlıkla en ağır şerâit altında yüz otuz parçadan müteşekkil muazzam ve harika eser külliyatıyla vatan ve milletin mânevî kurtuluşunu temin eden böyle bir zâta bu tarzda ilişmek...” (Konyalı Zübeyir)

“...Said Nursî Hazretleri,........

© Yeni Asya