Bir rivayete göre, meleklerden de bir kafile ziyarete gelip onun doğumunu tebrik etti.

Şefkat Peygamberi olan Efendimiz (asm), torunlarını ziyadesiyle severdi. Onlarla zaman geçirmekten zevk alırdı. Onlarla oyun oynar, bazen mübarek omuzlarına alır, onlara kemâl-i şefkat ve mülâyemetle muamele ederdi. Hatta, bir defasında hutbe okurken, camiye geldiklerini görünce, minberden inerek onlarla kısacık bir alâkadarlıktan sonra tekrar çıkıp hutbeye devam ettiği rivayet ediliyor.

Hz. Hasan gibi Hz. Hüseyin de, çocukluk ve gençlik yıllarını birlikte geçirdikleri babalarının ve dedelerinin ahlâkıyla ahlâklanarak yetiştiler. Her yönüyle örnek alınacak yüksek bir edep ve ahlâka sahip idiler.

Hz. Hasan, dahilî fitnenin ve kanlı boğuşmaların önüne geçmek için hilâfet hakkından vazgeçerek bir ferâgat ve fazilet timsâli oldu. Kardeşi Hz. Hüseyin de babasının tavsiyesine uyarak abisinin sözünden dışarı çıkmadı. Gönlü razı olmadığı halde, Muaviye’ye biat etti. Ona gönderdiği cevabî bir mektupta “Sana karşı çıkmak ve seninle savaşmak niyetinde değilim” dedi.

Lâkin, ne zaman ki hilâfet saltanata inkılâp etti ve Yezid, vefat eden babası Muaviye’nin yerine kendini “halife sultan” ilân etti, Hz. Hüseyin buna karşı koyma cihetine gitti. Zirâ, bu suretle monarşik bir sisteme geçilmiş, zulüm ve zorbalığın ayyuka çıktığı bir istibdat devresi başlamış oluyordu. 

İşte, Hz. Hüseyin bu keyfiliğe kat’iyen razı olamıyordu. Neye mal olursa olsun,........

© Yeni Asya