Sanal ve hayal dünyasında yaşayan gençlerimiz sözde düşmanlarını yenen kahraman pozisyonunda kendilerini görüyorlar, hayallerindeki kahramanlıkları fiillerindeki çocukluk tekzip etmektedir. En büyük yanlışları sorumluluk üstlenmemeleridir. Hayatın baharı olan gençliklerinde bir amaç ve ideal uğruna gayrete gelmeleri ve sorumluluk almaları gerekirken bunu başkalarından bekliyorlar. 

Batı hayranlığı ve oyun eğlence düşkünlüğü onların ümitlerini kırmış, gelecek ümidini kaybettirmiş, millî ve manevî değerleri önemsemez hale getirmiş, bedenine verdiği değeri aklına ve ruhuna vermez duruma düşürmüştür. Anne babalarının her ihtiyaçlarını kendilerine hazırladıkları için bu hayatın böyle devam edeceği düşüncesine kendilerini kaptırmışlar. Gençliğinde çalışmanın, başarmanın ve yoruldukları için dinlenmenin zevkinden mahrum kalmışlardır. 

İnsan hayatı dört mevsime benzer. Gençlik baharında tohum ekmeyen, olgunluk yazında ürün elde edemez ve yaşlılık gücünde elinde bir şeyi olmaz ve kışa benzeyen düşkünlük ve zayıflık döneminde en büyük acılara maruz kalır. Gençler bunun şuurunda olmalıdır. Ama gençlik hevesi ve rahatlık gaflet vermekte ve gençliğin bâkî kalacağı vehmini verip aldatmaktadır.

Ne demişler? “Gençler düşünebilse, ihtiyarlar yapabilse…” Çok güzel şeyler olurdu. “Dünyaya ve nefse hitap eden Batı medeniyeti Allah’ı bırakır da kendisine ne bir zarar, ne bir fayda verebilen şeye çağırır. Bu doğruluktan tamamıyla uzak bir sapıklıktır. Onlar insanı zararı faydasından daha çok olana davet eder. Onlar ne........

© Yeni Asya