İstanbul’un fethi sonrasında dile getirildiği söylenen bu ifade, yüzeyde bir tercih gibi görünse de gerçekte yönetim anlayışına dair bir sorgulamayı temsil eder. Tartışma başlığın biçiminden çok, o başlığın hangi adalet ve idare anlayışını taşıdığıyla ilgilidir. 

Tarih boyunca siyasal çekişmeler semboller üzerinden yürütülmüştür. Ancak modern demokrasilerde sarık da külah da yalnızca simgedir. Asıl mesele şudur: Bu ülkenin derdini kim taşıyor? 

Demokratik bilinç, sade bir ilkeye dayanır: “Benim derdimi kim taşıyorsa, ben ondan yanayım.” Seçmen çoğu zaman ideolojik aidiyetlerden ziyade somut sonuçlara bakar. Güvenlik sağlanıyor mu? Ekonomi yönetilebiliyor mu? Hukuk işliyor mu? Kamu kaynakları adil ve etkin kullanılıyor mu? 

Bu alanlarda iyileşme varsa, iktidar toplumsal meşruiyet üretir. Çünkü siyaset, retorik değil çözüm üretme kapasitesidir. Ancak burada kritik bir ayrım vardır: Derdi gerçekten taşımak ile derdi sahipleniyor gibi yapıp ondan siyasî güç devşirmek aynı değildir. 

Gerçek temsil; sorunu inkâr etmez, şeffaf davranır, sorumluluk üstlenir ve kalıcı çözüm üretir. Popülist temsil ise sürekli bir tehdit diliyle aidiyet inşa eder; fakat sorunu çözmek yerine canlı tutar. Bu yüzden demokratik sistemlerde performans, söylemin önüne geçer. 

Eğer bir yönetim adaleti tahkim ediyor, hukukun üstünlüğünü koruyor ve........

© Yeni Asya