Uzun zamandır Yalova’daki ağabey ve kardeşlerle, Düzce’de her ayın üçüncü haftasında düzenlenen programlara iştirak etme niyetindeydik. Çok şükür, bu niyetimiz gerçekleşti. Rahmet yağmurları eşliğinde, Cuma namazının ardından yedi kişi yola çıktık. Heyecanlıydık. Düzce’nin sisteminden haberdardık. Bu usulü yerinde tecrübe etmek ve eksikliklerimizi daha yakından görmek harika bir tecrübe olacaktı.

Yağmur ve trafiğe rağmen Rabbimizin inayetiyle zamanında umumi derse yetiştik. İlk dikkatimizi çeken, otopark sorunu olduğu için bir ağabeyin bizi karşılayarak araçlarımızı otoparka çektirip dershaneye getirmesiydi. Ders salonunda sıcak ve güçlü bir kucaklaşma gerçekleşti. Tanıdığımız, tanımadığımız bütün ağabey ve kardeşlerle kırk yıllık dost olmak birkaç saniyede mümkün oldu. Bu derin hissiyat kalbimize “Yaşasın Nurculuk!” nidasını söyletti.

İlk dersin ardından çay arasında koyu bir sohbete daldık. Düzce’nin ders programında, o aya girmeden önce kimin hangi hafta hangi pasajı okuyacağı bellidir. Bu usulü Yalova’da biz de tatbik etmeye çalışıyoruz. İkinci dersi okuma teklifi Yalova’dan bir kardeşimize yapıldı. Ancak bir şart vardı: Programda belirtilen konu okunacaktı. O kardeşimiz de o konuyu memnuniyetle okudu.

Ders bitiminde de sohbet bir süre daha devam etti; muhabbete doyum olmuyordu. Hizmet hatıraları, meşveret usulleri ve komisyonlardaki vazife taksimleri gibi mevzular hepimizin ilgisini çekti. Bizleri daha fazla yormak istemedikleri için iki vazifeli ağabey, gece konaklayacağımız dershaneye götürdü.

Hakikî Bir Nur Talebesi Duruşu

Normalde cumartesi günü seminer günüydü; ama seminerler Ekim ayında başladığı için o gün program yoktu. Biz de o günü okuma programına tahsis etmeye karar verdik. Cuma gecesinden Cumartesi’yi planlarken, bizlere eşlik eden ağabeyler de yanımızdaydı. Pazar günü ise Düzce’nin okuma programına katılacaktık. 

Kahvaltı görevlilerinden bir ağabey, bize kahvaltı malzemesi almak ve hazırlamak için ertesi sabah geleceğini söyledi. Biz gerek yok desek de nazik bir dille, “Zaten Pazar için kahvaltı malzemesi alacaktım.” diyerek bizi incitmeden hizmet edeceğini ifade etti. Biz kaçta geleceğini sorduğumuzda, “Siz ne zaman isterseniz o zaman gelirim.” cevabını vermesi, hakikî bir Nur talebesinin nezaketini ve duruşunu izhar ediyordu.

Sabah namazıyla birlikte program başlayacağından dolayı ağabeylerle vedalaşıp istirahata çekildik. Zira yoğun bir gün bizi bekliyordu. Programımızı ve müzakere edeceğimiz mevzuları biz de meşveret ederek oluşturmuştuk. Büyük bir hassasiyetle uymaya çalıştık.

Ağabeyimiz Hüsn-ü Misal Olmaya Devam Ediyor…

Kahvaltı saatine vazifeli ağabeyimiz vaktinden daha erken gelerek bize mükellef bir sofra kurdu. Biz mahcup bir edayla teşekkür ederken, “Olur mu öyle şey! Bu hizmette herkesin bir vazifesi var. Ben de vazifemi yapmaya çalışıyorum.” diyerek bize hüsn-ü misal olmaya devam etti. Öğle namazına kadar birlikte müzakereli dersler ve şahsî okumalar yaptık.

Yeri gelmişken söyleyelim. Bu tür programlarda sosyal ve kültürel faaliyetleri de eklemek gerekiyor. Bu durum hem kaynaşmaya hem de tefekküre vesile oluyor. Biz de bu vesileyle Güzeldere Şelalesi, Tophane Seyir Terası, Efteni Gölü ve Prusias Antik Kenti’ni ziyaret ettik. Kuru bir ziyaretin ötesinde, kâinat kitabını da okumaya çalıştık. Programdaki müzakereli dersleri ve şahsî okumaları da bu mekânlarda ağabeylerimizle birlikte eda etmeye çalışmak harikaydı. Şelaleye eşlik eden devasa kaya, seyir terasındaki panoramik manzara, Efteni Gölü’ndeki nilüfer öbekleri, antik kentteki binlerce yıllık hatıra ve eserler bizlere bambaşka dünyanın kapılarını........

© Yeni Asya