Tutku diyebileceğimiz aşırı istek öyle bir hâl alıyor ki, her şey dere tepe dümdüz oluyor onun nazarında. Kırılmış, dökülmüş; insanlar üzülmüş büzülmüş onun için bir mana ve mahzur ifade etmiyor. Yeter ki, hırsı tatmin, sırları faş olmasın. Dünkü gün incinen gönül, bugün nasıl onarılır?

Dilden çıkan bed sözler nasıl tashih edilir; darılanlar nasıl teskin edilir? Bütün bunları şöyle bir düşünmek gerekir, insaf terazisiyle tartarak.

Makam mevki, şan şöhret; para pul için eğilmeye, bükülmeye değer mi? Yalanlarla dolanlarla insanları kandırmaya değer mi?

İhtiraslar uğruna, “değerleri” kullanmaya değer mi?

Fakat maalesef bunlar yaşanıyor; hem de halkın gözlerinin içine baka baka!

Menfaatin hangi rengi şu dünyanın mihnetine değer ki?

Cenab-ı Hak, Kur’ân-ı Kerîm’de; “Bilin ki dünya hayatı ancak bir oyun, eğlence, bir süs, aranızda bir övünme ve daha çok mal ve evlât sahibi olma isteğinden ibarettir. Tıpkı bir yağmur gibidir ki, bitirdiği, ziraatçıların hoşuna gider. Sonra kurur da sen onun sapsarı olduğunu görürsün; sonra da çer çöp olur” buyuruyor ve ardından da “Dünya hayatı aldatıcı bir geçimlikten başka bir şey değildir”1........

© Yeni Asya