İşte, bu “adam” sözü de o kabilden bir kelâm. Kullan, kullanabildiğin yerde. Lastik gibi sünüyor.

Aslolan, kullanılış maksadı; konulduğu, hadisatın da adı.

Manasının en kısası: İnsan, beşer; erkek.

Olgun, iyi yetişmiş, faziletli kimseye de “adam” denir; bu meziyetler, “adamlık” sözüyle taçlandırılır.

Devlet devair kapısında iş bitiricilere, “adam”; devleti temsil eden kimseye “devlet adamı” dendiği gibi; birinin emrinde bulunan, hizmetkâr, işçi manasına da gelmektedir, “adam”.

Eşlerden erkek olanına, “adam” denmez mi?

Adamı, “adam” etmek; yetiştirmek, iş güç sahibi yapmak demektir. Bir şeyi hâle yola koymak, bir yeri düzene sokmak veya bir şeyi işe yarar duruma getirmek de o şeyi “adam etmek” olarak ifade edilmektedir.

Asil, helâl süt emmiş, terbiyeli insan, iyi aile çocuğu olduğuna inanılan yahut bu nitelikleri taşıyan bir insana, “adam evlâdı” denir.

İnsana yakışır tarzda, efendice davranışlar sergileyen ve böyle bilinen kimseye ise,........

© Yeni Asya