İyi bir Nur talebesi, müstakim bir yazar, samimî bir dostu daha kaybettik demek istemiyorum. Zira iyiler ve iyilikler kaybolup gitmez. Bu dar dünyadan kurtulup, daha geniş nurlu bir âleme geçerler. Latif kardeşimiz de bu dünyadaki vazifesini ve hizmetini bitirip, ücretini almaya gitti. Bize zor gelen, o dostlardan ayrı kalmak, onların hasretliğine katlanmak.

Yeni Asya Gazetesini çıktığı günden beri takip eden bir okuyucu olarak, gazetemizde bir çok yazarların gelip geçtiğini gördüm. Bazıları çeşitli sebeplerle Yen Asya’yı bırakıp başka yerlerde, başka bir görüşe hizmet etmeye devam etti. Pek azı, istikametini değiştirmeden, ömrünü Yeni Asya içinde tamamladı. Latif kardeş de bu azlardan birisiydi.

Benim de gazetede köşe yazarlığına başlamam, Latif Salihoğlu’nun teklifi ile olmuştur. 1970’li yılların başından beri Yeni Asya’da şiirlerim ve yazılarım çıkardı. 1990 yılından sonra yazdığım makaleler, “Misafir Kalem” adlı bir köşede yayınlanmaya başladı. Birgün Eskişehir Yeni Asya Temsilciliğinde otururken, gazeteden bir telefon geldi. Arayan, Latif Salihoğlu idi. Telefonu açan kardeşe beni sormuş, “Abdil Yıldırım ile görüşmek istiyorum” demiş. O kardeş de “Kendisi burada görüşebilirsiniz” diye telefonu bana uzattı.

O güne kadar birbirimizi yazılarımızdan dolayı gıyaben tanıyorduk. Selamlaşmadan sonra “Yazılarınıza misafir olarak değil de, aramızda devam etmek ister misiniz,........

© Yeni Asya