Türkiye’de yalnızca Cumhurbaşkanlığı Sarayı yok.

Esnafın, çiftçinin, işçinin, tüccarın ve sanayicinin başta aidatlar olmak üzere sağladığı kaynaklarla ayakta duran bazı meslek ve emek örgütlerinin görkemli genel merkezleri de birer saray.

Bu örgütlerin yıllardır değişmeyen başkanları ise temsil ettikleri insanların arasından çıkıp iktidarın konforlu alanına yerleşmiş durumdalar.

İşte bu nedenle onlara Saraylaşan Başkanlar diyorum.

Birincisi; Cumhurbaşkanlığı Sarayı’nın ekonomi politikaları karşısında etkili ve kararlı bir mücadele vermemeleri…

İkincisi; esnaf, çiftçi, işçi ve üretici ekonomik krizin altında ezilirken kendi görkemli genel merkezlerinde ve sıcak makam koltuklarında yıllardır suspus oturmaları…

Saray mutlu… Saraylaşan başkanlar da mutlu…

Peki, temsil ettikleri milyonlar mutlu mu?

Motorinin litresi birkaç gün önce 100 lirayı aştı.

Bu fiyat sadece otomobil kullanan vatandaşı ilgilendirmiyor.

Çiftçi tarlasını motorinle sürüyor.

Kamyoncu yükünü motorinle taşıyor.

Otobüsçü, dolmuşçu ve taksici motorine bağımlı.

Fabrikaya ham madde motorinle geliyor.

Markete gıda motorinle taşınıyor.

Pompanın gördüğü 100 liralık motorin, yarın mutfaktaki boş tenceredir.

Akaryakıta gelen her zam ulaşımı, üretimi ve taşımacılığı pahalılaştırır; ardından ekmeğin, sebzenin, meyvenin, sütün, etin ve pazardaki her ürünün fiyatına yansır.

Peki, bu büyük ekonomik yangın karşısında milyonları temsil eden Saraylaşan başkanlardan nasıl bir ses yükseliyor?

İktidarı sarsacak bir söylem yok.

Sonuç alacak ortak bir eylem yok.

Güçlü ve sürekli bir toplumsal baskı yok.

Sadece cılız ve göstermelik açıklamalar var.

PEKİ NE YAPABİLİRLERDİ?

Eylem ve toplumsal baskı yok derken neyi kastediyorum?

TOBB, TESK, TZOB, TESKOMB ve TÜRK-İŞ başkanları aynı masanın etrafında toplanabilirlerdi.

Esnaf, çiftçi, işçi, şoför, tüccar ve sanayici adına ortak talepler belirleyerek Saray’a çağrı niteliğinde şunları yapabilirlerdi:

Türkiye genelinde, ortak miting düzenleyebilirlerdi.

Aynı gün 81 ilde oda, borsa, sendika ve kooperatif binalarının önünde ortak basın açıklaması yapabilirlerdi.

Şoför esnafı, kontak kapatma eylemi yapabilirdi.

Çiftçiler, traktörleriyle “Mazot 100 lira, tarla nasıl sürülecek?” eylemi düzenleyebilirdi.

Esnaf, kepenklerini öğle tatili diyerek 1 saat indirebilir, kapılarına siyah kurdele asabilirdi.

İşçiler hayat pahalılığına karşı günlük ve saatlik vardiyalı grev yapabilirdi.

Milyonlarca üyelerinin imzasıyla TBMM’ye ve Cumhurbaşkanlığına ortak dilekçe sunabilirlerdi.

Akaryakıttaki vergi yükü, esnaf kredileri, çiftçinin girdi maliyetleri ve işçinin ücret kaybı için ortak bir “Ekonomik Acil Eylem Planı”........

© Yeni Ankara