Bazı şeyler vardır; değeri yeni alındığında değil, yıllar geçtikten sonra anlaşılır.

Geçen gün, tozlu bir çekmecenin içinde eski bir defter buldum. Sayfaları sararmış, kenarları kıvrılmış… Ama içindeki yazılar hâlâ dimdik ayakta duruyordu.

O defter, bir zamanlar büyük hayaller kuran birinin sessiz tanığıydı. Belki bir öğrenci, belki bir çırak, belki de hayata yeni atılan bir genç… Satır aralarında umut vardı, telaş vardı, biraz da korku.

Ama en çok da inanç vardı. Şimdi ise biz, o inancı kaybetmeden hızlanmaya çalışıyoruz.

Eskiden insanlar yazardı.

Düşünmek için yazardı, unutmamak için yazardı, bazen de sadece içini dökmek için…

Şimdi ise çoğu şey anlık. Yazıyoruz ama kalıcı değil.

Söylüyoruz ama iz bırakmıyor.

Her şey hızlı tüketiliyor,........

© Yeni Ankara