Herkesin hayatında bir tane vardır.Belki bir karar…Belki söylenmemiş bir cümle…Belki gidilememiş bir yer…Belki zamanında aranmadığı için bugün artık aranamayacak biri…Belki de “Biraz daha bekleyeyim” denilen ve bir daha fırsat bulunamayan bir an…

İnsan hayatına devam ediyor.Çalışıyor.Gülüyor.Geziyor.Yeni insanlar tanıyor.Yeni planlar yapıyor.

Ama bazı şeyler insanın içinde bir yerde kalıyor.Kimseye anlatılmayan, anlatılsa bile tam olarak tarif edilemeyen bir “keşke” olarak…

Bazı pişmanlıkların sesi çıkmıyor

Pişmanlık deyince aklımıza büyük hatalar geliyor.Oysa insanı en çok düşündüren şey bazen çok küçük bir ayrıntı oluyor.

“Keşke o gün biraz daha konuşsaydım.”“Keşke aradığında telefonu açsaydım.”“Keşke o teklifi kabul etseydim.”“Keşke o insanı kırmasaydım.”“Keşke kendime biraz daha güvenseydim.”

Bunların hiçbiri dışarıdan bakıldığında büyük meseleler gibi görünmeyebilir.Ama insanın kendi hayatında bazı küçük kararların çok büyük izleri oluyor.Ve zaman geçtikçe bazı “keşke”lerin telafisi mümkün olmuyor.

İnsan neden hep sonradan anlıyor?

Çünkü çoğu şeyin değerini elimizdeyken tam olarak anlayamıyoruz.Bir insan yanımızdayken onunla daha sonra konuşabileceğimizi düşünüyoruz.Bir fırsat karşımıza çıktığında daha iyisinin geleceğine inanıyoruz.Bir yere gitmek istediğimizde “Daha sonra giderim” diyoruz.Birine söylemek istediğimiz güzel bir söz olduğunda erteliyoruz.Hayatın bize yeniden aynı fırsatı vereceğini düşünüyoruz.

Ama hayatın böyle bir sözü yok.Bazı insanlar gidiyor.Bazı fırsatlar........

© Yeni Ankara