Değerli okurlarım bugün yazıma Roma İmparatorluğu’nda söylenen bir söz ile başlamak istiyorum. “GİDEMEDİĞİN YER SENİN DEĞİLDİR.” Der roma kralları. Bu nedenle imparatorluğun her yerine yollar yapmışlardır. Bu söze bakarak sizce şehirlerde biz engellilerin bizim diyebileceğimiz ne kadar yerimiz var?

Engellilerin şehir içi ulaşım sorunları, günlük bağımsız hareket etme, işe gitme, eğitim alma ve sosyal hayata katılma haklarını doğrudan kısıtlayan en kritik engellerden biridir. Türkiye'de 5378 sayılı Engelliler Hakkında Kanun, Erişilebilirlik İzleme ve Denetleme Yönetmeliği, 2030 Engelsiz Türkiye Vizyon Belgesi ve 2023-2025 Ulusal Eylem Planı gibi düzenlemelerle önemli adımlar atılmış olsa da, hâlâ fiziksel, teknik, tutumsal ve uygulama sorunları devam etmektedir.

Güncel Karşılaşılan Başlıca Sorunlar Kaldırım ve yaya altyapısı Bozuk rampalar, aşırı dik veya kaygan rampalar, kaldırım taşlarının yerinden oynaması, direk/tabela/park halindeki araçların rampaları kapatması, çukurlar ve yaya geçitlerindeki kot farkları tekerlekli sandalye ve baston kullanıcıları için en büyük engel olmaya devam ediyor. Özellikle küçük şehirlerde bu sorunlar çok daha yaygındır.

Toplu taşıma araçları erişilebilirliği

Düşük tabanlı otobüs ve tramvay oranı artsa da, özellikle minibüslerde ve özel halk otobüslerinde erişilebilirlik hâlâ çok düşük. Araçların durakta tam yanaşmaması, hidrolik rampaların arızalı olması veya şoför tarafından kullanılmaması en sık şikayet edilen durumlar arasında.

Görme engelliler için sesli anons sistemlerinin çalışmaması veya yanlış bilgi vermesi, sarı çizgilerin eksik/yanlış döşenmesi yaygın sorunlardır.

Metro, tramvay ve istasyonlar

Yeni hatlarda (İstanbul, Ankara, İzmir gibi büyükşehirlerde)........

© Yeni Ankara