Bazı haberler vardır… Okursunuz, geçemezsiniz. İçinizde kalır. Boğazınıza düğümlenir.

Geçtiğimiz günlerde Şanlıurfa Siverek’ten bir haber geldi. Bir okulda silahlı saldırı… Yaralanan öğrenciler, öğretmenler… Panik, çığlık, gözyaşı…

Daha bu acının dumanı tüterken bu kez Kahramanmaraş’tan daha ağır bir haber düştü önümüze. Bir ortaokulda çocuklar vuruldu. Öğrenciler hayatını kaybetti. Bir öğretmen toprağa düştü.

Şimdi durup düşünelim.

Biz neyi kaybediyoruz?

Sadece canlarımızı mı? Hayır. Güven duygumuzu kaybediyoruz. Çocuklarımızı okula gönderirken iç huzurumuzu kaybediyoruz. Toplum olarak vicdanımızı yoruyoruz.

Bir zamanlar okul denince akla zil sesi gelirdi. Teneffüs gelirdi. Koşan çocuklar gelirdi. Kara tahta gelirdi. Şimdi güvenlik önlemleri, kamera sistemleri, kapı kontrolleri konuşuluyor.

Bu tablo normal değildir.

Bakınız… Bir çocuk, bir genç, eline silah alıp okul basıyorsa mesele sadece asayiş değildir. O çocuğun evine bakacaksınız. Mahallesine bakacaksınız. Ruh hâline bakacaksınız. Arkadaş çevresine bakacaksınız. Sosyal medyada ne izlediğine bakacaksınız.

Ve en önemlisi… Kim onu zamanında fark etmedi?

Çünkü hiçbir öfke bir günde büyümez. Hiçbir cinnet bir sabah ansızın doğmaz. Öncesi vardır. İşaretleri vardır.

Demek ki biz işaretleri kaçırıyoruz.

Şunu da açık konuşalım… Silah meselesi ciddidir. Evde silah varsa, çocuk da vardır. Merak da vardır. Risk de vardır. “Benim çocuğum yapmaz” cümlesi, ihmali örtmez.

Bugün ihtiyaç olan şey sadece daha fazla polis değildir. Daha fazla rehber öğretmendir. Daha güçlü aile bağlarıdır. Daha dikkatli okul yönetimleridir. Daha hızlı çalışan uyarı mekanizmalarıdır.

Devlet soruşturma açar. Açmalıdır da. Sorumlular cezalandırılır. Cezalandırılmalıdır da.

Biz çocuklarımızı nasıl bu noktaya getiriyoruz?

Urfa’daki yaralı evlatlarımız da… Maraş’ta toprağa verdiğimiz yavrularımız da… Bizden cevap bekliyor.

Çünkü çocuklar susar. Ama acıları konuşur.

Başın sağ olsun Türkiye...

© Yeni Ankara