Gölgesi var, kendisi yok: Türkiye’de baba olmanın sessiz yükü

Türkiye şartlarında bu kelime çoğu zaman bir sıfat değil, bir yükün adıdır. Omuzlara sessizce bırakılan, karşılığında çoğu zaman bir teşekkür bile beklenmemesi öğretilen bir kaderdir.

Baba, evin direği derler. Ama kimse o direğin yalnız kaldığında nasıl çatladığını sormaz.

Son yıllarda değişen hayatlar, artan ayrılıklar ve yasaların uygulama biçimi, birçok babayı sadece nafaka ödeyen, sorumluluk taşıyan ama hayatın en kıymetli anlarında fotoğrafın dışında kalan bir gölgeye dönüştürdü. Sorumluluk babanın omzunda kaldı, ama hatıralar çoğu zaman babasız yazıldı.

Evliliği bitmiş olabilir ama babalığı hiç bitmemiş. Çocuklarının eğitimini aksatmamış. Okul taksitlerini günü gününe yatırmış. Sağlıklarında yanlarında olmuş.........

© Yeni Ankara