Kurtuluşun adı: Nebevî eğitim

Bugün herkes eğitimden şikâyet ediyor. Gençler dağınık, aileler yorgun, toplum gergin… Çocuklar erken büyüyor ama geç olgunlaşıyor. Bilgi artıyor, fakat hikmet azalıyor. Diploma çoğalıyor, fakat şahsiyet seyrekleşiyor. Herkes “başarı”dan söz ediyor; kimse “adamlık”tan bahsetmiyor.

Oysa eğitim, sadece ders anlatmak değildir. Eğitim, bir milletin ruhunu inşa etmektir. Bir toplumun geleceğini belirleyen şey, fabrikaları kadar okullarıdır. Ama daha önemlisi şudur: Okulların duvarları değil, içindeki insan tasavvuru geleceği belirler.

Bugün yaşadığımız kriz, yalnızca müfredat krizi değildir. Bu, daha derin bir krizdir: anlam krizi.

Çünkü modern eğitim, insanı çoğu zaman “üreten varlık” diye tarif ediyor. Sanki insan yalnızca meslek için var… Sanki hayat, sınavdan ibaret… Sanki doğru, yalnızca faydalı olan… Sanki değer, yalnızca kazanmakla ölçülür.

Böyle bir anlayış, insanı büyütmez; insanı tüketir.

Kur’ân’ın ilk emri “Oku!”dur. (Alak, 96/1) Fakat bu okuma, sadece harfleri okumak değildir. Bu okuma; insanın kendini, dünyayı ve hayatı Yaratan’ı tanıyarak okumasıdır. Bu yüzden İslâm’da ilim, kuru bilgi değildir; imanla birleşmiş bir idraktir.

Kur’ân buyurur: “Allah, iman edenlerin ve kendilerine ilim verilenlerin derecelerini yükseltir.” (Mücâdele, 58/11)

Demek ki bilgi, imanla birleşince kıymet kazanır. Aksi halde bilgi, insanı yücelteceğine kibirlendirir; merhamet üretmez, yalnızca güç üretir.

Bugün dünyanın en büyük açmazı da budur: Bilgi var, teknoloji var, zenginlik var… ama vicdan eksik. Bilim ilerliyor, insan geriliyor. İnsanın elinde cihaz var ama gönlünde huzur yok. Elinde ekran var ama içinde boşluk var. Akıl çoğalıyor, ahlâk azalıyor.

Bu tablo bize şunu söylüyor: Eğitim, yalnızca beyin işi değildir. Eğitim, aynı zamanda kalp işidir.

İşte burada Nebevî eğitim modeli karşımıza çıkar.

Hz. Peygamber (sav),........

© Yeni Akit