Okullarda yaşanan şiddet olaylarını sadece “bir çocuğun sorunu” olarak görmek artık mümkün değil. Şanlıurfa ve Kahramanmaraş’ta yaşananlar bize şunu açıkça gösterdi: Bu mesele, tek bir bireyin değil; içinde büyüdüğü ortamın, maruz kaldığı ilişkilerin ve temas ettiği dünyanın bir sonucu.

Çünkü şiddet çoğu zaman aniden ortaya çıkmaz. Birikir. Sessizce büyür. Görmezden gelindikçe güçlenir.

Erich Fromm’un dediği gibi, insanın içindeki yıkıcılık çoğu zaman bastırılmış duyguların bir sonucudur. Değersiz hisseden, dışlanan, kendini ifade edemeyen bir çocuk; bir süre sonra sesini başka bir yolla duyurmaya çalışır. Bazen bu yol ne yazık ki şiddet olur.

Evet, öğrenilir. Ama bu öğrenme her zaman doğrudan olmaz. Çocuklar görerek, duyarak, maruz kalarak öğrenir. Evde, okulda, arkadaş grubunda ya da ekranda…

Eğer bir çocuk sürekli olarak şiddetin bir “çözüm yolu” gibi sunulduğunu görüyorsa, zamanla bunu normal kabul etmeye başlar.

Dijital dünya: Suçlu mu, yoksa yalnız bıraktığımız bir alan mı?

Bugün çocuklar en çok dijital dünyada vakit geçiriyor. Oyunlar, videolar, sosyal medya… Hepsi........

© tv100