2025 yılının Ekim ayında Rusya’ya gitmeden önce zihnimde iki ayrı Rusya vardı. Biri haber bültenlerinden tanıdığımız; savaşla anılan, sert, kapalı ve mesafeli bir ülke… Diğeri ise Dostoyevski’lerin, Çaykovski’lerin, Puşkin’lerin yetiştiği büyük bir kültür geleneğinin taşıyıcısı olan derin bir medeniyet coğrafyası… Saint Petersburg’a adım attığım ilk andan itibaren karşılaştığım gerçeklik, ikinci Rusya’ya çok daha yakındı. Şehir düzeni, mimarisi ve insanların gündelik hayat içindeki sakinliği, dışarıdan bakıldığında sürekli kriz hâlinde olduğu düşünülen bir ülke görüntüsüyle örtüşmüyordu. Modern metropoller çoğu zaman devletlerin politik gerilimlerini değil, toplumların süreklilik duygusunu yansıtır. Saint Petersburg’da hissedilen de tam olarak buydu işte… Kültür ve Sanat Yönetimi bölümünde yüksek lisans yapan bir öğrenci olarak dünyanın en önemli müzelerinden biri olan Hermitage’da dolaşmak bir müze gezmenin ötesinde Avrupa kültür tarihinin belleğine bir yolculuktu adeta… Bir ülkeyi anlamanın en güvenilir yollarından biri onun sanatına bakmaktır. Ama en az sanat kadar önemli olan bir başka şey de o ülkenin insanlarının ne düşündüğünü dinlemektir. Diyalog kurduğum birçok kişi ülkede demokrasinin zayıfladığını düşündüğünü açıkça ifade ediyordu. Buna rağmen toplumun önemli bir kesiminin mevcut yönetime güçlü destek verdiğini de aynı açıklıkla söylüyorlardı. Saint Petersburg’da tanıştığım bir büyüğümün şu cümlesi bu durumu anlamak açısından dikkat çekiciydi: “Putin bugün � oy alıyorsa,........

© Turktime