Avrupa’ya yönelen Türk işçi göçünü yalnızca ekonomik bir hareketlilik olarak değerlendirmek yeterli olmaz. 1960’lardan itibaren Almanya başta olmak üzere Avusturya, Hollanda, Belçika ve Fransa gibi ülkelere giden insanlarımız, gittikleri yerlere emeklerinin yanı sıra dillerini, müziklerini, aile yapılarını, gündelik alışkanlıklarını ve kültürlerini de taşıdılar. İlk kuşak Türk işçileri, çoğu zaman daha iyi bir gelir elde etmek, ailesine destek olmak ve nihayetinde Türkiye’de daha güvenli bir gelecek kurmak amacıyla yola çıktı. Bu kuşak için “dönüş” fikri uzun süre canlı kaldı. Ancak geçici olarak planlanan çalışma yılları, Avrupa’da doğan, orada okula giden ve iş hayatına katılan çocuklarla birlikte yeni bir toplumsal gerçeklik ortaya çıkardı. Bu göç, yıllar içinde aile birleşimleri, yeni kuşaklar, dernekler, işletmeler, medya kuruluşları ve kültürel organizasyonlarla birlikte kalıcı bir toplumsal yapıya dönüştü. Birinci kuşağın taşıdığı Türkiye merkezli hafıza ile ikinci ve üçüncü kuşakların Avrupa kentlerinde şekillenen deneyimleri arasında yeni bir kültürel alan oluştu. Bu alan her zaman kolay, sorunsuz ya da tek yönlü olmadı. Evde konuşulan dil ile okulda kullanılan dil, aile içindeki geleneksel beklentiler ile dış dünyadaki sosyal normlar, geçmişe bağlılık ile bugünün ihtiyaçları arasında zaman zaman gerilimler yaşandı ve hâlâ da yaşanıyor. Bu gerilimleri yalnızca bir uyum sorunu olarak görmek eksik olur. Çünkü bu gerilimler, zamanla Avrupa’daki Türk toplumunun kültürel üretim alanlarını da besleyen önemli kaynaklardan biri haline geldi. İkinci ve üçüncü kuşakla birlikte Avrupa’daki Türk kimliği daha farklı biçimlerde ifade edilmeye başladı. Bu kuşaklar, anne babalarının taşıdığı Türkiye hafızasını bütünüyle terk etmeden, içinde büyüdükleri Avrupa şehirlerinin dilini,........

© Turktime