Sınıfa girdim. Ortada iki sandalye; birinde René Descartes... Saçı başı düzgün, yüzünde matematik çözmüş insan huzuru... Onun hemen yanında Friedrich Nietzsche... Bıyıklar devasa, bakışlar fena. Her an "Sizin kurallarınız bana sökmez!" diye bağırıp masayı devirecek gibi duruyor.

Masada bir zil. Zilin başında, elinde kuru kafayla selfie çekmeye çalışan Hamlet...

Tahtada kocaman bir cümle yazıyordu: “Cogito ergo sum.” (Düşünüyorum öyleyse varım.) Altına küçük harflerle biri eklemiş: “— ama emin değilim.”

Döndüm: “Hocam ben düşününce bazen kendimden şüphe ediyorum. O zaman yarım mı varım?”

Descartes: (Gözlüğünü düzelterek) “Evladım, şüphe etmek bir eylemdir. Şüphe ediyorsan düşünüyorsun demektir. Düşünüyorsan varsın. Burası sağlam zemin.”

Nietzsche: “Şüphe… çoğu zaman eski anlamların cenazesidir.”

Hamlet: “Cenazeye çay var mı?”

Nietzsche: “Sen sus Hamlet! Seninki düşünmek değil, kararsızlık hastalığı. ‘Olmak mı olmamak mı’ diyeceğine, git bir işin ucundan tut!”

René Descartes: (Sabırla) “Tam da bu yüzden Friedrich… şüpheyi kontrol altına almak gerekir. Aksi halde insan kendi düşüncesinde kaybolur.” Kısa bir durdu: “Şüpheyi düzenleyen şey ise yöntemdir. Yöntem yoksa, düşünce dağılır; dağılırsa hakikat bulunamaz.”

Nietzsche sandalyeye yaslandı: “‘Bulunamaz’ diyorsun da René… Ya bulunacak bir şey yoksa?” Kısa bir durdu. “Hayat yemek tarifi kitabı değildir. Anlam hazır paket gelmez, insan onu acı çekerek, yıkarak icat eder.”

Hamlet dramatik bir şekilde ayağa kalktı: “Ben icat etmeye çalıştım, yanlışlıkla bütün sarayı öldürdüm.”

Nietzsche bir an durdu, Hamlet’e baktı: “Tamam… senin problemin düşünmek değil, fazla ‘oyuna dalmak’.” Sonra elini hafifçe salladı: “Üstinsan falan konuşmayalım şimdi...”

Nietzsche ayağa kalktı: “Temel aramak zayıflıktır. Yık ve yeniden kur. Temel aramak… çoğu zaman korkunun başka adıdır. Descartes, sen ‘ben’ dediğin şeyi fazla sağlam sanıyorsun.”

Descartes: “Ben, düşüncenin merkezidir.”

Nietzsche: “‘Ben’ dediğin şey, düşüncelerin geçici toplantı salonudur.”

Sınıf: “Hocam bu finalde çıkar mı?”

Ben araya girdim: “Yani… ben dediğim şey sabit bir şey değil mi hocam?”

Nietzsche: “Değilsin. Sabah başka düşünürsün,........

© Turktime