Şikâyet, günümüzde çok popüler bir kelime. Dilin canlı yapısı, böylesi kavramları takvim zamanı içerisinde çoğu zaman sözlüklere hapsetse de anlam altyapısı yaşamaya devam ediyorsa kelime de yaşamaya, hatta her dem tazelenmeye devam ediyor. Zira şikâyet de böyledir; sürekli yeniden tazeleniyor.

Şikâyet kutusu, şikâyet hattı, şikâyet bürosu, şikâyet mektubu, şikâyet e-Postası… İnsan düşünmeden edemiyor doğrusu: Biz niçin her şeyi şikâyete bağlıyoruz? Ya da soruyu tersten soralım: Neden sürekli şikâyet ediyoruz?

Şikâyet, gerçekten maddi veya manevi bir zarara matuf olduğunda ve o zararın giderilmesine vesile olabilecekse elbette anlaşılabilir. Bir zararı önlemeye yarayacaksa da gereklidir. Ancak bizler her zaman bunu böyle mi kullanıyoruz? Cevabı içimizde kalsın fakat çoğu zaman kaprislerimiz özellikle de nefislerimiz bizi şikâyet etmeye yöneltiyor.

Aslında burada bir hakikat çıkıyor ortaya: Şikâyetin ölçüsü ve gayesi, insanın niyetini ve gönül dünyasını da gösteriyor; çoğu zaman fark ettirmeden.

Elbette şikâyete konu olmak da zelil bir hâldir. Her iki durum da........

© Türkiye