Bizim çocukluğumuz Y kuşağıydı. Bizim çocukluğumuzu anlatmak bile güzel... Şimdiki çocuklar saatlerce sokakta oynayıp bitkin düşmenin, o tatlı yorgunluğun tadını alamayacaklar. Bir dost ile sadece gülünecek zamanların değil birlikte ağlanacak anların da olduğunu bilemeyecekler.

Biz hayatın tam içindeydik, "an"daydık. Teknoloji azdı ama hayal gücümüz sınırsızdı. Sabah okula erken gider, zil çalana kadar okul bahçesinde ip atlardık. Öğretmenlerimiz bizim için yeni dünyalara açılan birer kapı gibiydi. Onların bir takdirini duymak, bir "aferin"ini almak için çabalardık. Resimler yapardık özgürce, kaygısızca... Renklerle arkadaş olurduk, saatler akar giderdi. Öğretmenlerimiz yeteneklerimizi keşfetmek için çabalardı. Yazmaya olan yeteneğimi 5. sınıf öğretmenim fark etmiş; "sen bir gün çok iyi bir yazar veya çizer olacaksın" demişti. Yıllar sonra karşılaştığımızda bu sözünü hatırlatıp "biliyordum yazar olacağını" demesi hayatımın en onur verici anlarından biriydi.

Babasının kurmalı masa saatini, dedesinin emektar radyosunu, abisinin müzik setini ve o setin üzerine oturup çikolata yediği anları unutmaması bundandır Y kuşağının. Dedesinin radyosundan yayılan bir türkü, bir masa saatinin tik........

© Türkiye