Dünkü yazımızda sosyal müeyyidenin kaybolup sosyal medyanın üzerimize etki ettiğine örnekler vererek temas etmiştik. Böyle olunca insanın önünde bitmeyen bir “olması gerekenler” listesi oluşuyor. Ne kadarını yaparsa yapsın, geriye hep bir şey kalıyor.

Çamaşırlar yıkanmış, yemek yapılmış, ev toparlanmış, alışveriş yapılmış, kış hazırlıkları tamamlanmış oluyor. Fakat insan yine de akşam başını yastığa koyarken “Bugün de bir şeyleri beceremedim” hissedebiliyor.

Çünkü artık ölçü hayatı yaşamak değil, kendini sürekli geliştirmek. İşte burada çok daha derin bir soru ortaya çıkıyor:

Bize gerçekten kim hükmediyor? Belki de çoğu zaman hiç kimse. Efendi zihnimizin içine taşınmış durumda. Ve insan özgür olduğunu düşünürken, kendi koyduğu kuralların altında ezilebiliyor.

Bu durumun dini açıdan da düşündürücü bir tarafı var. İslam insanın bedenine, temizliğine, sağlığına, çalışmasına ve dünyadaki nimetlere önem verir. Fakat bunları insanın bütün varoluşunun amacı hâline getirmiyor.........

© Türkiye