İnsan bazı kayıplarda yalnız bir kişinin vefatına üzülmez. Bir selamın sıcaklığı, güzel bir arkadaşlığın hatırası ve kendisine güvenilen bir dostun yeri de bir anda sessizliğe bürünür. Mustafa Karaca Abi’nin vefatı, onu tanıyan ve seven gönüllerde böyle bir boşluk bıraktı.

O; çok güzel bir dost, çok iyi bir arkadaş ve çok kıymetli bir din kardeşiydi. Ömrünü bu hayırlı hizmetlere adamıştı. Hayat yolunda yanında yürüdüğü insanlara dostluğu, güzel hatıraları ve ardından dua edilecek bir isim bıraktı. Çünkü insan dünyadan ayrıldığında geriye sahip oldukları değil, gönüllerde bıraktığı izler kalır.

“İnnâ lillâhi ve innâ ileyhi râciûn.”

Şüphesiz biz Allah’a aitiz ve yine ona döneceğiz. Vefat haberi kalbe ağır gelse de bu ilâhî ölçü, ayrılığın sonsuz olmadığını ve her canın bir gün Rabbine döneceğini hatırlatır.

Gerçek dostluk yalnız beraberken gülmek, konuşmak ve aynı sofrayı paylaşmak değildir. Dost bu dünyadan ayrıldığında onu hayırla anmak, kusurlarını örtmek ve arkasından dua etmektir. Vefa, bir insanın adı artık aramızda söylenmez........

© Türkiye