“Yukarıdan aşağı sarkıp, karanlığın içinden ayak bileklerine kadar suya batmış ustaları gördüm.”

Hatırama bugün de devam ediyorum... Ertesi gün güneş doğmadan tarladaydık. Babam, ben ve iki usta… Çıkrığı kurduk. Ustalar içeri indi, ben yukarıda kovaları yukarı çekiyor, toprağı kenara yığıyordum. Her çekişimde halat avuçlarımı kesiyordu ama içimdeki heyecan acıyı unutturuyordu. Kuyu derinleştikçe ustaların sesi yankılanıyordu.

“Nusret! Kaldır oğlum!”

“Gönderiyorum ustam!”

Bazen kovayı yukarı çekerken nefesim kesiliyor, babam hemen yanıma gelip:

“Dayan oğlum, az kaldı. Suyun kokusu geldi sanki” diyordu.

Altıncı metreye ulaştığımızda ustalardan biri, Mehmet, aşağıdan........

© Türkiye