“Servet Bey’in bir başka huyu daha vardı. Engelliler görünür oldukça huzursuz olurdu.”

Işıkkent’te Servet Bey’i tanımayan yoktu. Kimi gazetedeki fotoğrafından bilirdi onu, kimi televizyon ekranından. Kimi bir açılışta kürsünün arkasında görmüş, kimi de imzasını bir resmî yazının altında okumuştu.

Şehir Hizmetleri Yönetimi Başkan Yardımcısıydı. Üstelik sosyal işlerden ve engellilerle ilgili çalışmalardan sorumluydu. Makamı genişti. Masası büyüktü. Masasının üzerinde de her gün biraz daha büyüyen dosyalar vardı. Kiminin içinde bir tekerlekli sandalye talebi, kiminin içinde bir protez isteği, kiminin içinde kaldırım rampası, otobüs, okul, iş ve daha nice mesele…

Servet Bey bu dosyaların çoğunu okumadan da ne yapacağını bilirdi. İmzalar atılır, yazılar gönderilir, dosyalar........

© Türkiye