“İşte o an anladım; bu çocuklara dersi hayatın içinden anlatırsam daha iyi öğrenirlerdi.”

Köy öğretmenliğimi anlatmaya bugün de devam ediyorum...

Sınıf bir anda ciddileşti.

“Ben veteriner olacağım” dedi Cemal. “Keçilerimiz hastalanınca kimse bakamıyor.”

Fatma ayağa kalktı. “Ben de öğretmen olacağım. Ama sizin gibi sabahları kapıda bekleyeceğim.”

Gülümsedim. “Çocuklar” dedim, “hayal kurmak cesaret ister. Ama hayali gerçekleştirmek sabır ister. Sabır, kar altında bekleyen tohum gibidir.”

Mehmet atıldı: “Kar tohumun üstünü örtüyor ama öldürmüyor değil mi öğretmenim?”

“Hayır” dedim. “Tam tersine koruyor.”

Sınıfın gözleri ışıldadı. Teneffüste kar topu savaşı başladı. Bir anda kapı açıldı, içeri kar doldu. Üç çocuk birden yuvarlanarak düştü.

“Öğretmenimmm!........

© Türkiye