Yeni bisiklet alan çocuklar ilk günlerde gidona iki elleriyle sıkı sıkıya sarılırlar. Sele üzerinde birkaç hafta geçirenler tek ellerini bırakmaya başlar. İyice ustalaşınca da sıra iki eli birden bırakmaya gelir.

Eller boşta bisiklet sürmek, mahallede ustalığın sembolüdür.

Ama profesyonel bisikletçileri yarışlarda asla ellerini bırakmış hâlde göremezsiniz. Çünkü ustalaştıkça elini işten çekmek çocukluk işaretidir. Mesela Tour de France’ta yarışçıların ellerini bıraktığı tek an, bitiş çizgisine ulaşıp seyircileri selamladıkları andır.

Yani başarılı insanlar kendi alanlarında ustalaştıkça işlerine daha sıkı sarılırlar. Çünkü insan kendisini geliştirdikçe, işleri de zorlaşır.

Eğer işler giderek kolaylaşıyorsa, gittiğiniz yol muhtemelen yokuş aşağıdır.

Şimdi bisikletten inip konuya gelelim.

Bir süredir hep yokuş aşağı gidiyoruz. Popüler kültür eğlenmeyi bir ihtiyaç hâline getirdi. Ve biz gayrimeşru ihtiyaçlarımızı gidermek için gayriciddi hayatlar yaşıyoruz.

Eğlenmek artık bir mola değil,........

© Türkiye