1. Rutin hayatın büyük bir nimet olduğunu öğrendim.

Sıradan bir hayat çoğu zaman insan için büyük bir lütuf. Önemli olan sınırları aşmadan, çerçeveden taşmadan mutlu olmayı becerebilmek. Çünkü göz kamaştıran pırıltılı hayatlar, zifirî karanlıklara gebedir. Her günün bir öncekinin izinden gitmesi neden sıradanlık olsun? Ölçülü bir hayatın içindeki tekrarlar, hayatın kafiyesidir.

2. Her tartışmayı kazanmaya çalışmanın, insanın en büyük yenilgisi olabileceğini öğrendim.

Bazı cümleleri yutmak, bazı kapıları çarpmamak büyümekle ilgili bir şey. Yaş ilerledikçe haklı olmaktansa, hafif kalmanın daha önemli olduğu anlaşılıyor. Bu tartışmaya girmeli miyim? Bu cümleyi gerçekten söylemem gerekiyor mu? Bu haklılık bana neye mal olacak?.. Bu sorular insanı yavaşlatıyor ve hırsların üzerine itidalden örülmüş şefkatli bir örtü seriyor.

3. İnsana en çok yakışan kumaşın kendi karakteri olduğunu öğrendim.

Karakterimiz, varlığımıza biçilmiş en doğal kumaş. Onu değiştirmeye çalışmaksa bedenimizi değiştirmek kadar nafile bir uğraş. Elma sertliğiyle, domates yumuşaklığıyla güzel. İkinci el sıfatlar özneyi bozar. Elma domatese özenirse, çürümeyi nimet sayar.

4. 50 yaşında zamanın hızlandığını ve insanı bir toparlanma telaşı sardığını öğrendim.

Gençlikte hayat, uçsuz bucaksız ovalarda yol alan bir........

© Türkiye