Süleyman Çelebi'nin, konuşacak mecali, söyleyecek lafı kalmamıştı. Kurumuş, taneleri çıkarılmış haşhaş kapsülü gibiydi. Ne yapsaydı acaba?

Yerde kalmaz elbet zulüm,

Ciğerimiz dilim dilim,

Her planı bozar ölüm,

Ecel başa gelir bir gün!

Süleyman Çelebi, Matlube Hanım’ın ikazıyla aklı başına geldi. Bugünün cumâ olduğunu unutmamıştı amma, bir şeyler de hazırlayamamıştı. Konuşacak mecali, söyleyecek lafı kalmamıştı. Kurumuş, taneleri çıkarılmış haşhaş kapsülü gibiydi. Ne yapsaydı acaba? Altı gündür mahpus olduğu bu odacığından, milletin karşısına ne yüzle çıkacaktı?

Bir hafta boyunca hep bu cumâ hutbesine hazırlanmış durmuştu. Lakin bir arpa boyu yol alamamıştı. Kendini, suyu çekilmiş göle benzetiyordu. Ne şiirler yazmış, ne hikmetli lafları kaleme almıştı. Şimdiyse kelimenin tam mânâsıyla tamtakırdı.

Sabahleyin uyanınca akşamdan kalan, pembe bir çarşaf kadar geniş kâğıtlara yazdıklarını, bir daha okudu. Hissiyatını tam anlatabileceği bir şeyler bulamadı. Öyle bir şeyler yazmalıydı ki kıyamete........

© Türkiye