Aşır, daha bir ezildi, büzüldü. Boynunu büktü bu söylenenler karşısında. Neşeli görünmeye çalıştı. Havayı bozmak istemiyordu.

- Doğru… Onların hoş bir nakarat hâlinde; “Bize gel, bize katıl” iltifatları yalnızlığıma, çaresizliğime derman oldu. Günlerin, saatlerin nasıl geçtiğini anlamadım bile. Yeniden doğmuş gibiyim, dedi heyecanla...

Aşır, arkadaşının aceleciliğine, anlattıklarına gülüyordu içinden.

- Ya biz. Bizim hiçbir faydamız olmadı mı yoksa bey?

- Siz elbette ayrısınız. Canım, ciğerim ve sırdaşımsınız. Ben nerede sen de oradasın. Sabahın köründe kapını çalmam vesika olarak yetmez mi?

- Dışarı fazla çıkmıyorum. Ya köşk, ya Gülşah’ın gidebileceği yerler. Hâl ve hareketlerimden şüphelenen aileme karşı durmadan yalan üretiyorum.

Aşır, daha bir ezildi, büzüldü. Boynunu büktü bu söylenenler karşısında. Neşeli görünmeye çalıştı. Havayı bozmak istemiyordu.

- Haklısın Erkara Bey’im!..

Demekle yetindi. Yürüdüler........

© Türkiye