Bizler, yani bugün 35-45 yaş arası olanlar, küçükken anne babalarını mutlu etmek için gözünün içine bakan çocuklardık. Şimdi de aynı şekilde çocuklarımızın gözlerinin içine bakıyoruz, acaba mutlu edebildik mi, acaba bir şikâyetleri var mı diye.

Bizlerin çocukluğu elbette anne-babalarımızın çocukluğundan çok daha iyi geçti. Ama bizim çocukluğumuz, kıtlık görmüş, yokluğun ne demek olduğunu çok iyi bilen anne babaların idaresinde geçti.

Bizim çocuklarımızın çocuklukları ise bizlerin idaresinde geçiyor. Yani kıtlık ve yokluk görmüş anne-babalar tarafından büyütülen, kendi eksik kaldıkları şeylerin yoksunluğunu yaşamış, içinde ukdeler kalmış anne babaların idaresinde.

Çocuğuna aldığı her oyuncağı aslında kendi çocukluğuna, kendine alan babalar. Kızına giydirdiği her kıyafeti aslında bilinçaltında kendi kızına giydiren anneler.

Mesela baba oğul, anne kız takım kıyafetleri görürsünüz. Aynı kıyafetin büyüğü ve küçüğünü çocuğuyla birlikte giyen anne babalar. Bilinçaltındaki temel sebep âdeta bir zaman makinesine binmişçesine kendi çocukluğuna dönmek, kendi çocukluğunu giydirip kuşandırmak.

Görünen niyet çocuklarına her şeyin iyisini layık görmek iken altındaki niyet bu. Kendi çocukluğuna borcunu ödemek.

Bunu yaparken de kendi çocuklarımıza büyük haksızlık yapıyoruz. Onları materyalist, kendisine sürekli bir şeyler alınan, doyumsuz, yetinmeyi bilmeyen, sonsuz bir kaynağı harcarmış gibi rahat insanlar olarak yetiştiriyoruz. Çok bencilce değil mi?

KENDİ KRALLIĞININ HİZMETKÂRLARI

Bayram tatilinde birkaç şehirden oluşan bir tur yaptık. Oralarda gündüz ailemle gezdim, gece de o bölgedeki iş insanları, siyasetçiler ve kamu yöneticileriyle buluştuk.

40’lı yaşlara yakın, kendi alanında bölgenin en başarılı, en zengin iş adamlarından biriyle oturduk bir akşam. Sektörel olarak çok zorlu bir dönem atlattılar ekonomik manada. En büyüğü ergenlik çağına yakın dört çocuğu var.

Hem anne-babasına, hem eşine, hem........

© Türkiye