Siyasette bazen küçük görünen bir olay, aslında çok daha büyük bir değişimin işaretidir. Bir mikrofonun açılması, kapanması ya da yanlış zamanda devreye girmesi normal şartlarda birkaç dakikada unutulabilecek teknik bir aksaklıktır. Ama artık hiçbir şey eskisi kadar kolay unutulmuyor.

Çünkü siyasetin mikrofonu artık yalnızca siyasetçinin elindeki mikrofon değil. Telefon kamerası da mikrofon, sosyal medya paylaşımı da mikrofon, bir saniyelik görüntü de mikrofon. Hatta siyasetçinin söylediği tek bir cümleyi milyonlara taşıyan algoritma, bütün bu mikrofonların sesini belirleyen görünmez bir rejisöre dönüşüyor.

Özgür Özel’in son dönemde yaşadığı mikrofon tartışması ve beraberinde gündeme gelen bazı açıklamaları da bu açıdan okumak gerekiyor.

Meseleyi yalnızca bir gaf ya da iletişim kazası olarak görmüyorum. Asıl mesele, Türk siyasetinde iletişimin nasıl değiştiği. Çünkü siyasetçi artık yalnızca karşısındaki salona konuşmuyor; aynı anda milyonlarca insanın telefon ekranına konuşuyor.

Üstelik o insanların önemli bir bölümü konuşmanın tamamını dinlemiyor. Cümlenin ilk on saniyesini görüyor, başlığı okuyor, bir kesiti izliyor ve sonra kendi siyasi pozisyonuna göre anlamlandırıyor... İşte siyasal iletişim açısından asıl kırılma da burada başlıyor.

Eskiden siyasetçinin söylediği sözün bağlamı önemliydi. Bugün ise çoğu zaman bağlamından kopmuş bir cümle, bağlamın kendisinden daha hızlı dolaşıyor.

Bu nedenle siyasetçilerin yaptığı gafların etkisi de değişti. Bir siyasetçi elbette hata yapabilir, yanlış kelime seçebilir, cümlesini toparlayamayabilir. Bunların hepsi siyasetin insan tarafıdır. Fakat iletişim krizini büyüten çoğu zaman ilk cümle değildir; ilk cümleden sonra kurulan cümledir. Çünkü seçmen artık yalnızca “Ne söyledi?” diye sormuyor. “Hatasını kabul ediyor mu, ne demek istediğini açıklayabiliyor mu, sorumluluk alıyor mu, yoksa meseleyi başka bir tartışmanın içine mi çekiyor?” diye de bakıyor.

Siyasette........

© Türkiye