Bir gün Gavs-ül âzam Abdülkâdir-i Geylânî hazretleri, pek fazla susamıştı.

Ama içecek “su” yoktu...

Zîrâ çölün ortasındaydı.

Hak teâlâ ona bir “bulut” gönderdi...

O, buluttan bir “yağmur” boşandı.

Kana kana içip ferahladı...

O ara bir “ışık” belirdi.

Buluttan bir “ses” duydu...

Kendisine hitâb ediyordu.

“Ey Abdülkâdir! Ben senin Rabbinim, Hâlıkınım. Bütün haram........

© Türkiye