Şiir, onu kendinden var eden güneşine durmasını, ona yol gösteren yıldızlara varmasını, kendi olabilmiş evrenine uçup gitmesini bilecek kadar özgürdür. Hiçbir zorba tanrıya, krala, sultana, hana, padişaha, diktatöre, tirana, ahmak bir generale eyvallahı olmaz. Öyle ki okurunun bile yersiz vesveselerine, şairinin gereksiz korkularına tahammülü olmaz. Özgürlüğünü bu karakterine borçlu olduğunu bilir. Hiçbir şair, özgürlüğünü kazanmış şiiri daha fazla zapt edemez, sonsuza kadar tutamaz, kendine hapsedemez. Çünkü şiirce yaşayan her şair, şiiri kadar özgür olduğunu bilir. Bana göre de önü kesilemeyen rüzgar ne kadar özgür ise şiir de o kadar özgürdür. Öyle ki özgür şiir, kuşatılmış hiçbir denize, sarılmış hiçbir dağa, tutulmuş hiçbir vadiye, dört bir tarafı sese, renge, ışığa, hatta tanrı güneşe kapatılmış hiçbir karanlık hücreye hapsedilemeyen, önü kesilemeyen rüzgara dönüşür adeta, şair bunu bilir. Kuşkusuz bunu bilen şair, hele şiiri ile dost........

© Tigris Haber