Bugünkü köşe yazıma bir kıssa ile başlamak istiyorum.

Bir zamanlar bir kasabada, halkın sevmediği ama korktuğu bir kadı yaşarmış. Kadı, adalet dağıtmak yerine halka tepeden bakar, kendinden başkasını görmez, kimseye iyilik etmezmiş. Fakat bir merkebi (eşeği) varmış ki, kasabada herkes o merkebi bilirmiş.

Bu merkep; halkın yükünü taşır, kervanlara yardım eder, pazara mal götürenlerin arabalarını çeker, su kuyularından su taşırmış. Kısacası kadının merkebi, kadıdan çok daha faydalıymış kasabaya.

Bir gün merkep hastalanmış ve ölmüş. Kadı da şaşırmış ama olan olmuş. Cenaze günü gelmiş; bir de bakmışlar ki bütün kasaba merkebin cenazesine koşmuş. Kalabalık sokaklara sığmamış.

Aradan birkaç ay geçmiş; kadı da ölmüş. Kasaba tellalı ölüm haberini vermiş ama… cenazeye neredeyse kimse gelmemiş. Birkaç görevli zorla namazını kıldırmış. Kadıyı tanıyıp cenazeye gelen misafirler merakla sorunca; “Merkep bize hizmet etti, onun hakkı vardı üzerimizde; ama kadı sadece kendine hizmet etti” demişler.

O günden sonra bu olay, kasabada bir ibret hikâyesi olmuş. Birine yüzeysel bir saygı gösterildiğinde ya da menfaat ilişkisi bittiğinde insanların dağılıvermesi anlatılmak istendiğinde şöyle denmeye başlanmış:

“Kadının eşeği öldüğünde tüm halk........

© Tigris Haber