Uslu dur, sesini çıkarma, fazla soru sorma!” diyen bir dünyada büyüdük.

Ama asıl “akıllı” olanın; sorgulayan, kafası karışan, hayatı didik didik eden ve “Neden?” diye direten zihinler olduğunu söylemek hâlâ birçoklarını rahatsız ediyor. Çünkü gerçek zekâ, verilen cevaplarla değil; sorulan soruların cesaretiyle ölçülür.

Bugün gelin, “düşünmek yasak” diyen görünmez barikatlara inat, zihnimizin paslı kilitlerini biraz zorlayalım.

Bir çocuğa “Ne kadar akıllı!” dendiğinde çoğu insanın zihninde beliren portre şudur: Sessiz, kıpırdamadan oturan, soru sormayan, sadece verilen komutları yerine getiren bir uysal kadavra.

Yani yaşayan ama düşünmeyen bir beden.Bu tanım zamanla neredeyse bir evcil hayvan betimlemesine dönüşmüştür:

“Mama kabını devirmiyor, misafir gelince havlamıyor, tırnaklarını kendi kesiyor.”

Oysa beş yaşındaki bir çocuk dünya hakkında merak etmeyi bıraktıysa, içine sistemin o gri ve ruhsuz “küçük memuru” çoktan yerleşmiş demektir.

Biz çocuklara düşünmeyi öğretmek yerine, neyi düşüneceklerini öğretiyoruz.

Zihinlerini özgür bırakmak yerine, onları Wi-Fi bağlantısı kopmuş cihazlara çeviriyoruz.

Çocuğun eline boya kalemlerini veriyoruz ama diyoruz ki:

“Sadece ev resmi yapacaksın. Çatısı kırmızı, duvarı sarı, bahçesinde çiçek olacak. Başka bir şey çizersen........

© Tigris Haber