Bu ara ne çok duyuyorum etrafımdan: “Ben insan sevmiyorum.”

Ve ne acı, ne üzücü geliyor bu söz ruhuma.

Tabii ki her insanı sevemezsin, herkesi kucaklayamazsın. Ama hiç sevmemek, hatta bazen insanlardan nefret etmek… Bu nasıl bir duygusal boşluk? Peki, o boşluğu neyle doldurur insan? Sevginin yerini başka hangi duygu tamamlayabilir ki?

Özen, itina, saygı, hayvan ve doğa sevgisi… Hepsine tamamım. Ama kendinden olanı sevemeden yaşamaya çalışmak çok zor, çok yıpratıcı. Çünkü insan güvenmek ister; kalbini açmak, şefkat görmek ve şefkat göstermek ister. Sevgisini, enerjisini aktarmak; paylaştıkça hafiflemek, gülümsemek ister.

Sevginin üzerinin........

© Tigris Haber