Kıyıda köşede kalmış, pas tutmuş bir gökyüzü gibi hisseder bazen insan.

Doğacak güneş, bulutların ardına gizlenmiştir sanki. Ne kadar gözlerini kıssan da pus, ışığı seçmene izin vermez. Oysa güneş hiçbir yere gitmemiştir.

Derin bir yalnızlık, kaygı, öngörülmeyen yarınlar…

Herkes gibi ben de çokça yaşadım bu sıkışmışlık hissini. Doğru kelime bence tam olarak bu.

An gelir, durur zaman. Sorular… Sorgular… Suçlamalar… Kafada kurulan mahkeme odaları. Kimini astık, kimini sürgün ettik, kimini masum ilan ettik… Döndük dolaştık, yine de adaleti sağlayamadık, değil mi? Sonsuz iç huzura erişemedik.........

© Tigris Haber