Τάκης Δόξας, ο Ποιητής - 50 χρόνια από το φευγιό του
Του Λεωνίδα Γ. Μαργαρίτη, Προέδρου Εταιρείας Λογοτεχνών
Ήταν Σάββατο της 30ης Οκτωβρίου 1976 όταν έφυγε για το χωρίς γυρισμό ταξίδι του διασχίζοντας τους γνώριμους σε εκείνον «Λευκούς δρόμους» με προορισμό όχι πια «τη χώρα του Αυγεία», μα τη χώρα των Αθανάτων. Με τη θανή του δεν φτώχυνε μόνο ο Πύργος, φτώχυνε η Επαρχία, η Ελλάδα, τα Ελληνικά Γράμματα.
Ο Τάκης Δόξας υπήρξε αριστοτέχνης του λόγου, ακατάβλητος σε ζωτικότητα άνθρωπος, με νεανικό σφρίγος, ζηλευτή αισιοδοξία ακαταμάχητο δυναμισμό ένας ακάματος εργάτης του πνεύματος. Έχαιρε καθολικής αναγνώρισης από τον ανώνυμο πολίτη, τον απλό χωρικό, τον μαθητή, τον φοιτητή από το βιομήχανο από όλες τις επαγγελματικές τάξεις και όλα τα κοινωνικά στρώματα.
Ο Τάκης Δόξας, υπήρξε το λαμπρό παιδί της μυθικής Ήλιδας και της πανανθρώπινης Ολυμπίας, ο αγαπημένος ποιητής του λαού που τα έργα του μυστικά και μαστορεμένα γίνονταν η πνευματική τροφή και ζωογόνο νερό από τη δικές ανεξάντλητες κρουσταλλένιες πηγές. Είχε την ικανότητα να μεταδίδει γόνιμα τους εσωτερικούς ψυχικούς κραδασμούς του και κρατούσε αδιαφιλονίκητα τη μυστική ακτινοβολία του λόγου.
Υπήρξε ένας αξιόλογος κυρίως πεζογράφος, καλλιέργησε όμως όλα τα είδη του λόγου: Διήγημα, Μυθιστόρημα, Νουβέλα, Δοκίμιο κ.λ.π.
Αλλά και στην ποίηση θήτευσε γόνιμα και παραγωγικά. Το πρώτο του φανέρωμα στην ποίηση έκανε το 1938 με την ποιητική συλλογή «Λευκοί δρόμοι». Μ’ αυτό του το έργο έμπαινε με το σπαθί του στο χώρο της ποίησης όπως είχε μπει νωρίτερα επάξια στην πεζογραφία με τα έργα του «Οι ίδιες πάντα ιστορίες», 1932. «Η απολογία του Καμπούρη» 1936 και «Μαρία Πολυδούρη» 1937.
Από την ώρα που έμπαινε στην ποίηση ο Τάκης Δόξας είχε στα χέρια του τη δύναμη της εσωτερικής και εξωτερικής γοητείας, κέρδιζε την καρδιά και το νου του αναγνώστη και από τότε ακριβώς εξασφάλιζε τη νίκη της πνευματικής αθανασίας
Με την ποίησή του πρόσφερε στο συνάνθρωπό του ότι καλύτερο έκρυβε ο εσωτερικός του κόσμος και δενότανε γερά με τους κόσμους της πιο άδολης ανθρώπινης αγάπης και προχωρούσε στο άπειρο θεϊκό κάλλος. Η αγάπη είναι μια δικαίωση της ανθρώπινης αποστολής στη γη και τούτο το συναίσθημα δονούσε κάθε στιγμή κάθε ώρα την ψυχή του ποιητή και τον έκανε να πάσχει και να συμπάσχει με τις αγωνίες και τις προσδοκίες της επαρχίας ειδικότερα.
Γεννημένος και ριζωμένος στον Πύργο έμεινε πιστός στον τόπο που τον γέννησε, στον τόπο που πέρασε πικρές κι ευχάριστες στιγμές γιατί έτσι πραγματικά είναι το μωσαϊκό της επαρχίας πολλές φορές κακότεχνο και υπερβολικά πολλές φορές φορτωμένο με τις ψηφίδες της πίκρας. Παρ’ ότι η πίκρα της μοναξιάς και η πλήξη της επαρχίας τον βασάνιζε, ο Τάκης Δόξας έμεινε το μετερίζι των πνευματικών αγώνων στον Πύργο και από εκεί γράφει για την επαρχιακή πλήξη........
