Του Ιατρού Ανδρέα Μητρόπουλου

Στις 23/5/1984 έγινε στην Αθήνα η ιστορική συνάντηση των πρωταγωνιστών της τελευταίας πράξης του τρίτου γύρου του εμφυλίου, Μάρκου Βαφειάδη, αρχηγού του Δημοκρατικού Στρατού (πάντα η Αριστερά εκόπτετο για δημοκρατία που περιστασιακά, για ψηφοθηρικούς λόγους την ξεχείλωνε σε λαοκρατία, χωρίς ποτέ να την υιοθετεί, να της δίνει λόγο και να την εμπιστεύεται, (σε αντίθεση με όλους τους άλλους, μοναρχοφασίστες, που εκμεταλλεύονται (κατά την άποψή τους) και ρουφούν το αίμα του λαού), και του στρατηγού Θρασ. Τσακαλώτου διοικητή του Εθνικού στρατού, χωρίς τουφέκια και άρματα.

Ο καθένας κουβαλούσε στην πλάτη του από  ένα σακί με σκοτωμένους από χλωρά κορμιά σαν μακάβρια δώρα ανταλλαγής. Ψυχανεμίζομαι τι ειπώθηκε μεταξύ τους: Δεν ήρθαμε να πολεμήσουμε ούτε να διαφωνήσουμε. Ήρθαμε να απολογηθούμε στην ιστορία, στην Πατρίδα και, επί τέλους, να συμφωνήσουμε ότι παρασυρμένοι από αλλοεθνείς αλλοπαρμένες ψευδαισθήσεις, κάναμε ένα μεγάλο  λάθος. Πριν ανέβουμε στα βουνά για να τα σπείρουμε με κόκκαλα αθώων, και να τα ποτίσουμε  με αδελφικό αίμα, έπρεπε να συναντηθούμε 35 χρόνια νωρίτερα, στο τραπέζι της λογικής σε γεύμα αγάπης  για την Πατρίδα και να διαλογιστούμε τι μπορούσαμε να κάνουμε γι’ αυτήν. Αντί αυτού  εμπλακήκαμε ή μας οδήγησαν  σε μια εμφύλια σύγκρουση χωρίς ουσιαστικά να ξέρουμε γιατί πολεμάμε, γιατί σκοτώναμε και γιατί μας σκότωναν.

Προφανώς το βαθύτερο αίτιο ήταν το διαχρονικό όνειρο των «φίλων μας» να αυλακώνουν το γαλάζιο της θαλασσοφίλητης χώρας μας. Έτσι, για 6 χρόνια σκοτώναμε και........

© The Best News